اعضای فعال سایت

اعضای آنلاین سایت

There are no users currently online

داستان کوتاه “گوشه ی چشم” از استیون موفات

گوشه ی چشم

نویسنده:استیون موفات

مترجم:محمد سوری 

دانلود فایل pdf داستان با لینک مستقیم: 

Corner of the eye

corner

داستان “گوشه ی چشم”، داستانی کوتاه نوشته ی استیون موفات، نویسنده ی فعلی سریال درباره ی ماجرایی با حضور دکتر دهم است که نخستین بار در “کتاب داستان دکترهو:۲۰۰۷” چاپ شد.

کتاب داستان دکترهو، مجموعه داستانی بود که در فاصله ی سال های ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۰ چاپ می شد و شامل تعدادی داستان از نویسندگان مختلف-هم نویسندگان سریال مثل مارک گتیس و راسل تی دیویس و هم داستان نویسان تخصصی- از ماجراهای دکتر دهم می شد.با ریجنریت کردن دیوید تننت و شروع دوران شورانری استیون موفات، انتشار این مجموعه داستان نیز متوقف شد.

استیون موفات بعدا و در دوران شورانریش و در اپیزود های “ساعت یازدهم” و “گوش کن!” از بسیاری از ایده های این داستان قدیمی ترش استفاده کرد.این نخستین باری نیست که موفات از یک داستان کوتاهش برای المان ها و عناصر سریال استفاده می کند.پیش از این نیز موفات از داستان کوتاه “پرونده ی خاطرات سالی اسپارو” برای نوشتن اپیزود “پلک زدن” و خلق فرشته های گریان استفاده کرده بود.ولی فرق این داستان با مورد دیگر در این است که اینجا، اصل و تمامیت داستان همچنان ایده های نوی بسیار زیادی دارد که آن را برای خواننده ای که اپیزود های مذکور را دیده نیز بسیار خواندنی می کند.

گوشه ی چشم

 

اجرای نرم افزار اینستنت مسنجر…..

هشدار: هرگز رمز عبور و یا شمار ه های کارت های اعتباری خود را در اینستنت مسنجر وارد نکنید.برای جلوگیری از آلوده شدن توسط ویروس ها یا کرم های کامپیوتری، هرگز باز شدن هیچ فایل یا لینکی را در اینستنت مسنجر تایید نکنید مگر اینکه هویت فرستنده ی آن را احراز کرده باشید.

 

کتی میگه:

سلام خوشتیپ!چه خبر؟خیییییلی وقت میشد این اطراف نبودی.داشتم کم کم نگران می شدم.

تام میگه:

اوه کتی، عزیزم.دوباره فراموش کردی، مگه نه؟بعضی وقتا دیگه نمی تونم این وضعو تحمل کنم.واقعا نمی تونم.

کتی میگه:

تام؟تام، عزیزم، درباره ی چی حرف میزنی؟من دوباره کار اشتباهی کردم.اوووه..آقای سخت گیر. :)))))

تام میگه:

تو هیچی یادت نمیاد، مگه نه؟هیچی!همه شو فراموش کردی، نکردی؟هر دفعه همین وضعه!

کتی میگه:

چیو فراموش کردم؟تام، من واقعا نمی دونم تو چته.داری دستم می ندازی؟ 😀

تام میگه:

دفعه ی قبلی که اینجا با هم حرف زدیم.سی،چهل….خدا می دونه چند دفعه ی قبل! یادت میاد چی بهت توضیح دادم؟خواهش می کنم تلاش کن!

کتی میگه:

یادم نمیاد چیزیو به من توضیح داده باشی.تام، ما خییییلی وقتی با هم حرف نزدیم.بیخیال، احمق کله سوسیسی! داری باهام شوخی می کنی؟

کتی میگه:

تام، اونجایی؟

کتی میگه:

تام لطفا جواب بده.اونجایی؟

کتی میگه:

تام، منو نپیچون.می دونم اونجایی 😐

تام میگه:

خیلی خب…بذار یه بار دیگه انجامش بدیم.ولی این بار واقعا تلاش کن.تلاش کن و چیزی که میگم رو به خاطر بسپار.باشه؟فکر می کنی می تونی این کارو بکنی؟

کتی میگه:

داری منو می ترسونی تام!

تام میگه:

فکر می کنی بتونی این کارو بکنی؟

کتی میگه:

باشه! هرچی تو بخوای.فقط منو نترسون!

تام میگه:

ازت می خوام تمرکز کنی.

کتی میگه:

تمرکز می کنم،بله قربان! دیوونه شدیا!

تام میگه:

من ازت یه سوال می پرسم.ازت می خوام با دقت بهش فکر کنی و جواب بدی.باشه؟

کتی میگه:

باشه

تام میگه:

وقتی که به این سوال فکر کنی احتمالا یکم می ترسی.ازت می خوام آرامشتو حفظ کنی، و با من بمونی.باشه؟

کتی میگه:

اووووه…آقای مرموز!

تام میگه:

کجایی؟

کتی میگه:

کجام؟همین؟

تام میگه:

آره.کجایی؟اتاقی که توش نشستی رو برام توصیف کن!

کتی میگه:

اتاق سه دیوار زرد و یک دیوار آبی دارد.ابعاد اتاق ۱۲ در ۸ فوت است.اتاق یک در دارد.اتاق پنجره ای ندارد.اتاق چهار چراغ دارد.اتاق هفت صندلی دارد.اتاق ۲ کلید برق دارد.

تام میگه:

برگرد چیزی که نوشتی رو دوباره بخون.این یه توصیف نیست!این یه لیست رسمی از اطلاعاته.من ازت می خوام اتاق رو “توصیف” کنی.بهم بگو چه شکلیه؟چه حسی داره؟چی می بینی،بو می کنی یا لمس می کنی؟می تونی این کارو بکنی؟

تام میگه:

کتی،اونجایی؟می تونی این کارو بکنی؟اتاقو توصیف کنی؟نترس!

 

کتی میگه:

اوه خدای من!

تام میگه:

با من بمون.آروم باش!

کتی میگه:

اوه خدای من، تام! من هیچی نمی بینم.حتی سیاهی هم نمی بینم.هیچی! نمی تونم حس کنم.نمی تونم لمس کنم.تام، من کجام؟من نمی فهمم!انگار من هیچ جا نیستم.من نمی تونم ببینم، نمی تونم حس کنم،نمی تونم لمس کنم.حتی نمی دونم چطور دارم اینا رو تایپ می کنم.خواهش می کنم تام…من کجام؟

تام میگه:

آروم باش، و به خاطر بسپار.تا جایی که می تونی آروم باش.روی کلمات من تمرکز کن!من می خوام برات یه قصه تعریف کنم.اولین باری نخواهد بود که این قصه رو می گم، و فکر نمی کنم آخرین بار هم باشه.قصه قراره چندباری تو رو بترسونه-همیشه می ترسونت- ولی من اینجام.من هیچ جایی نمی رم.قول می دم.

کتی میگه:

من کجام تام؟چه بلایی سرم اومده؟ من کجام؟؟؟

تام میگه:

هیس!آروم باش.باید آروم باشی، کتی.

کتی میگه:

لطفا…من نمی فهمم کجام؟نرو! آفلاین نشو!

تام میگه:

من هیچ جایی نمی رم.حالا آروم باش، و به گذشته فکر کن.یادت میاد اون قدیما…وقتی که با هم بودیم…آینه ی دستشویی رو یادت میاد؟

 

کتی میگه:

آینه ی احمقانه ی تو رو بیخیال.سر من چه بلایی اومده؟

تام میگه:

لطفا!فقط کاری که من می گم رو بکن.آینه رو یادت میاد؟مهمه!

کتی میگه:

اون گنده هه؟همونی که قاب طلایی ترسناکی داشت؟همون که تو اون دستشویی چندش طبقه ی بالا بود؟از اون دستشویی متنفر بودم!

 

تام میگه:

خودشه!همون آینه گنده هه با قاب طلایی.و ترک رو آینه؟اونو یادته؟همیشه ازم می خواستی بدم شیشه رو عوض کنن! من می گفتم که به ترک عادت کردم و اگه نباشه صورتمو اشتباه اصلاح می کنم.خیلی خب…اون آینه ی بزرگ طلایی-با ترک روی گوشه ش- جایی بود که همه چیز شروع شد!داشتم صورتمو اصلاح می کردم.ازت می خوام منو در حال اصلاح صورتم تصور کنی.تصویرشو تو ذهنت بکش!تصور کردنش باعث میشه یادت بمونه!

کتی میگه:

چیو یادم بمونه؟

تام میگه:

منو تصور کن که اونجا ایستادم و دارم ریشمو خیلی عادی می زنم.اون بیرون روز زیباییه!نور خورشید به درون می تابه، پرنده ها آواز می خونن، خدا تو بهشته و منم تو پیژامه م.احتمالا داشتم برای خودم سوت می زدم.و بعد-چنان چیز کوچیکیه که گاهی دلم می خواد بهش بخندم- تیغم از دستم افتاد رو زمین! آدم هرگز فکر نمی کنه کل زندگیش می تونه با افتادن تیغ ریش تراشش تغییر کنه؛ ولی حالا که فکر می کنم، اون آخرین لحظه از زندگی عادی من بود.خم شدم رو زمین که اونو بردارم، و یک ثانیه بعد همه چیز متفاوت بود! چون وقتی که خم شدم تا تیغو بردارم، یه چیزی توی آینه دیدم.

نه، نه یه چیزی.اگه بخوام دقیق باشم باید بگم من یه مرد رو دیدم.یک مرد کوچولوی تمیز با سر کاملا طاس دقیقا پشت سر من ایستاده بود و حالا که من خم شده بودم تو آینه دیده شده بود.منظورم اینه که دقیقا پشت سرم، کتی! صورتش فقط یه چند سانتی متری با شونه هام فاصله داشت.می تونستم نفسش رو روی گردنم حس کنم!

کتی میگه:

وای خدا!! تام، اون کی بود؟چطور اومده بود تو خونه؟

تام میگه:

به اونم می رسیم.ولی اون موقع، چشمامون به مدت یک ثانیه ی کوچیک از تو آینه روی همدیگه قفل شد.اون به نظر هراسان و وحشت زده می رسید و فکر کنم من هم همینطور بودم.و ما اونجا، تو اون ثانیه ی بی پایان، به همدیگه زل زده بودیم.

وقتی می گم اون کوچولو بود، صرفا منظورم این نیست که کوتاه بود.منظورم اینه که به نوعی مینیاتوری بود.مثل آدمی که به دو سوم حجم واقعیش فشرده شده باشه!تمیز و رنگ پریده بود و یه جوری بود….کلمه ای که می خوام استفاده کنم ازم فرار می کنه.انگار انقدر تمیز بود که داشت برق می زد!از اونجور آدمایی که بهشون نگاه می کنی و بلافاصله می فهمی باید به طرز عجیبی دستای خیلی کوچیکی داشته باشن-نمی دونم با عقل جور در میاد یا نه؟ من همیشه توسط آدمایی که دستای کوچیکی دارن مشوش می شم.و اون واقعا اونجا بود کتی.من تصورش نکردم، این یه توهم نبود.برای یه لحظه ی کاملا واقعی، اون حقیقتا، از نظر فیزیکی، اونجا بود!!!

توصیف لحظه ی بعدی کمی سخته.حتی به یاد آوردنش هم سخته.چون که اون فقط یه جورایی-نمی دونم-کشید کنار!انگار یهو پشت سر من از محدوده ی دیدم سر خورد و رفت.ولی انقدر سریع و مواج رخ داد که انگار یهو از وجود پاک شده بود!

و من همونجا ایستادم. خمیر ریش تراشی داشت از رو چونه م پایین می ریخت، موها و پوست پشت گردنم سیخ شده بودن، و  هوای بازدمم وارد گوش هام می شد.می دونی،وقتی چنین چیزی رخ میده، برای یه لحظه سعی می کنی خودتو قانع کنی که تصورش کردی.داشتم به خودم می گفتم حتما خطای دید بوده، نور گولم زده!یا شاید یه جور رویای خواب و بیداری بوده!

و بعد متوجه چیزی شدم، چیزی که باعث شد دل پیچه بگیرم.همون طور که بهت گفتم هوای بازدمم داشت وارد گوش هام می شد، ولی من ناگهان متوجه شدم که از وقتی که مرد رو تو آینه دیده بودم،نفسم رو نگه داشته بودم.من از همون لحظه ی اول جرئت نکرده بودم نفس بکشم، پس حالا کی داشت انقدر نزدیک گوش من نفس می کشید؟….

من با تمام سرعتی که می تونستم چرخیدم.کسی نبود! دوباره چرخیدم.بازم کسی نبود.ولی هربار، سوسویی رو گوشه چشمم حس می کردم، مثل حرکتی انقدر سریع که هرگز نمی شد درست دیدش.دوباره چرخیدم، و دوباره، و هربار هیچی نبود.هربار، فقط یک سوسوی نور بود.یک درخشش.و این سوسو عجیب بود، چون به نظر نمی رسید چیز تازه ای باشه.ماه عسلمون رو یادته؟چهارمین شبی که تو هتل بودیم؟تو گفتی صدای آبشار نمی ذاره بخوابی!

کتی میگه:

تو گفتی صدای آبشار همیشه بوده!

تام میگه:

و تو گفتی ولی من حالا “متوجهش شدم!” قضیه ی اون سوسو هم دقیقا همین بود.انگار همیشه اونجا بوده، ولی من تازه متوجهش شده بودم.شبیه سوسوی نور خیلی کوچیک حرکت کسی بود که پشت سرم وایساده و فقط کسری از ثانیه قبل از اینکه بتونم برگردم و نگاهش کنم از جلوی دیدم کنار میره. تا حالا چنین چیزی رو حس کردی؟فکر کنم همه مون حسش کردیم.ولی برای من، خیلی ناگهانی و به طرز وحشتناکی حقیقی از آب در اومده بود.

صدای نفس کشیدن داشت به حالت عادی بر می گشت، و کم کم آروم شد، تا جایی که دیگه به سختی می تونستم بشنومش.انگار اون چیزی که درست خارج از محدوده ی دید من ایستاده بود-حالا هرچیزی که بود- شروع کرده بود به آروم کردن خودش و به حال طبیعی بر می گشت.

من منجمد سر جام ایستاده بودم.کتی، انقدر ترسیدم بودم که حتی نمی تونم توصیفش کنم.بالاخره صحبت کردم-ولی فقط تونستم تنها چیزی که تو فکرم بود رو به زبون بیارم : “من دیدمت!”

سکوتی طولانی برقرار شد.بعد صدایی نرم، دخترانه و تقریبا غیر طبیعی اومد که به طرز وحشتناکی به من نزدیک بود و پشت گردنم رو مرطوب می کرد و با لحنی عذرخواهانه گفت: “دیگه تکرار نمیشه”

کتی، مثل این بود که تمام جهان داشت دور سرم می چرخید.احساس می کردم زمین داره پاهام رو سنگین می کنه، و مثل یک دریا من رو به درون خودش و به زیر می کشه.و تنها چیزی که می تونستم بهش فکر کنم این بود.دقیقا به همین کلمات فکر کردم: “من نفرین شدم.من چیزی که گوشه ی چشم ما زندگی می کنه رو دیدم!”

کتی میگه:

اوه تام! بهم بگو که این یه رویا بود.بهم بگو که بیدار شدی.

تام میگه:

هنوز بدترین بخشش رو بهت نگفتم.من صورت رو شناختم.یک دقیقه ای طول کشید، ولی همونطور که اونجا ایستاده بودم، متوجه شدم  این صورت رو قبلا و بارها و بارها و بارها دیدم.

کتی میگه:

کجا؟کجا، تام؟

کتی میگه:

تام؟هنوز اونجایی؟خواهش می کنم…من اینجا تنهام.من تو تاریکی گم شدم.لطفا باهام حرف بزن.

تام میگه:

آره.هنوز اینجام.تمام این صحبتا، تاب و توانم رو ازم می گیره.و به یاد آوردنشون…گاهی باعث میشه…مهم نیست.تو جعبه ی بزرگ عکس هامونو تو سالن گنجه ها یادت میاد؟

کتی میگه:

من خودم همه ی اون عکس ها رو دسته بندی و فهرست کردم.البته که یادم میاد.

تام میگه:

البته که یادت میاد.من همونجا وسط زمین سالن نشستم و  تمام عکس ها رو بررسی کردم.خیلی هاشونو نگاه کردم.عکسای اون قدیما رو.وقتی که این خونه ی کثیف چرک هنوز  پر از خانواده ها و دوستان مختلفمون بود.به بعضی از عکسا که رسیدم تقریبا گریه کردم.

کتی میگه:

ولی اونو پیدا کردی؟مرد کوچولوی طاس توی هیچکدوم از عکسا بود؟

تام میگه:

بله! پیداش کردم.من فکر می کردم تا اون موقع خیلی ترسیده بودم.ولی ترس در مقابل چیزی که حالا داشتم حسش می کردم هیچ بود.بله،کتی.مرد کوچولوی طاس توی عکس ها بود.اون توی تمااام عکس ها بود.یعنی در تمام عکس هایی که من در عمرم گرفته بودم، یا از من گرفته شده بود، اگر به مدت زمان کافی و با دقت کافی نگاهشون می کردی، می تونستی پیداش کنی.گاهی اوقات اون پشت من یا کس دیگه ای با یک لبخند شیطنت آمیز کوچیک ایستاده بود.گاهی انعکاسش توی پنجره یا آینه ای دیده می شد.گاهی فقط نمای محوی از کله ی کچلش مشخص بود که از بالای شانه ی کسی دزدکی سرک می کشید.هر بار و هر جا، توی هر عکس، اون همونجا ایستاده بود و داشت موذیانه به بخشی از زندگی من می خندید.اطمینان و یقین کرخت کننده ای درون وجودم رشد کرد.اطمینان از این موضوع که اون موجود، حتی همین حالا که داشتم عکس ها رو بررسی می کردم، در چندسانتی متری من و پشت سرم ایستاده بود و پشت شونه م می پلکید و مثل تمام زندگیم، از محدوده ی دیدم می رقصید و کنار می رفت.

کتی میگه:

تام، این غیر ممکنه!تو باید متوجه باشی، این یک رویا بوده.یا یه داستانی که از خودت ساختی.هیچکدوم از اینا نمی تونه حقیقت داشته باشه.فقط  یه فانتزی وحشتناکه!

تام میگه:

و تو الان کجایی،کتی؟آیا اینم یه فانتزی وحشتناکه؟تو باید به من اعتماد کنی، وگرنه هرگز نخواهی فهمید که چه بلایی سرت اومده.

کتی میگه:

ولی آخه خیلی غیر ممکنه!

تام میگه:

تازه هنوز به دکتر اشاره نکردم

کتی میگه:

دکتر؟

تام میگه:

اوهوم.ولی آسیاب به نوبت!

موضوع خنده دار این بود که هرچی بیشتر به عکسا نگاه می کردم، کمتر می ترسیدم.شاید به این خاطر که اینا مدرکی بودن بر این موضوع که من مرد کوچک رو تصور نکرده بودم.شاید به واقع بشه گفت من بیشتر از دیوانه بودن می ترسیدم تا تسخیرشده بودن.من واضح ترین عکس ها رو برداشتم و با خودم به آشپزخونه ی طبقه ی پایین بردم.روی پله ها، خوب دقت کردم که صدای پاهای ریز پشت سرم رو بشنوم، ولی چیزی نشنیدم.و بعد پشت میز آشپزخونه نشستم و به صورت مرد کوچولو توی عکس ها خیره شدم.درست همونطور که-طبق حسم- اون پشت سرم وایساده بود و به پس کله ی من خیره شده بود.

و حالا ازت می خوام واقعا تمرکز کنی-چون اتفاقی که بعدش افتاد انقدر مسخره و غیر ممکن بود که باعث میشه تمام چیزهایی که تا الان گفتم در نظرت طبیعی و عقلانی جلوه کنه.

کتی میگه:

جدا شک دارم!

تام میگه:

همونطور که نشسته بودم پشت میز  یهو به این فکر افتادم که آیا کس دیگه ای هم مشکل مشابهی داشته؟آیا من تنها کسی بودم که مرد کوچولوی کچل رو دیدم؟شاید اون یک شبح مشترک بین انسان های مختلف باشه.و در همین لحظه که به این فکر افتادم ناگهان زنگ در به صدا در اومد.

خب تو که خودت می دونی من این چند سال اخیر چطور زندگی کردم؟ من ارتباطم با همه رو قطع کردم.حتی ارتباطم با تو رو، عزیزم.پس وقتی که راه افتادم برم در رو باز کنم، کاملا مطمئن بودم که این فقط می تونه پسرک روزنامه رسون باشه که اومده انعامشو بگیره.پسرک تنها ارتباط انسانی من در هر هفته بود.وقتی داشتم سالن رو پشت سر می گذاشتم، فکر روزنامه یک ایده در ذهنم انداخت.من عکسی از مرد کوچولوی طاس –که حتی موقع راه رفتنم هم پشت شونه م بود و سوسوی حرکتش رو از گوشه ی چشمم می دیدم- داشتم.چرا به عنوان یه آگهی بیرون ندمش؟یه آگهی تو روزنامه.عکس اون با این متن که “آیا این مرد را دیده اید؟ “.وقتی که دستگیره ی در رو کشیدم این فکر توی سرم بود.

اونجا مردی ایستاده بود که هرگز به عمرم ندیده بودمش: “سلام.آگهیتونو دیدم.من دکتر هستم.اومدم کمک کنم”

من خیره نگاهش کردم.اون یک نسخه از روزنامه ای در دست داشت که روش دقیقا همون آگهی که الان فکرش رو کرده بودم چاپ شده بود.دقیقا همون عکسی که انتخاب کرده بودم.و همون کلمات: “آیا این مرد را دیده اید” با شماره تلفن من.

او اخمی کرد و به من نگاهی انداخت: “این آگهی شماست.درسته؟ ”

من با دهان باز بهش خیره شده بودم: “بله!مال منه.مطمئنا و قطعا مال خودمه!”

“پس مشکل چیه؟ ”

“من هنوز ندادم چاپش کنن! ”

“اوووه” او نگاهی به ساعتش انداخت ” خب اگه لطف کنی و هرچه زودتر بدی چاپش کنن خیلی خوب میشه.در غیر این صورت یه پارادوکس زمانی گنده و ناجور پیش میاد و اکثر کهکشان ها…خب…دوباره از هم می پاشن.هرچند دفعات قبلی خوب قسر در رفتم، ولی می ترسم این بار ملت قبل از حل و فصل شدن موضوع خیلی عصبانی بشن .”

او ناگهان نگاهش رو از روی من برداشت و به نقطه ای دقیقا پشت شونه م نگاه کرد: “خیلی خب، کچل خان!خودتو جمع و جور کن، بار و بندیلتو ببند، وقتشه از اینجا بری”

ناگهان صدای دویدن سراسیمه ای به گوش خورد و من سریع برگشتم و در آخرین لحظات تونستم هیبت محو و نامعلومی رو تشخیص بدم که داشت به سرعت به سمت سالن می دوید.وقتی دوباره برگشتم دیدم دکتر وارد خونه شده و داره به سمت آشپزخونه حرکت می کنه.

“اصلا می دونی چیه؟خودم می دم آگهی رو چاپ کنن.بهتره سرنوشت پایان جهان و تمام موجوداتشو به تو نسپارم. ”

او حالا در آشپزخانه بود.یک صندلی را کشید و روی آن نشست و پاهایش را روی میز انداخت.

“خیلی خب…تو سوال داری.سرزنشت نمی کنم.منم بودم سوال داشتم.راستشو بخوای همین الانشم سوال دارم.برای شروع…این خونه چشه؟ ”

“یعنی چی چشه؟ ”

“خب..داغونه.مگه نه؟یه نگاهی بهش بنداز.کثیفه، گرد و خاک گرفته ست، و میشه گفت مدت هاست هیچ ملاقات کننده ای تو خونه ت نداشتی.به طور دقیق بخوام بگم….” او نفس عمیقی کشید ” ده سال.فکر کنم همین حدودا باشه، نه؟ ”

من گفتم” بله.تقریبا ده سال”

“چرا؟ ” سوال خیلی رک و بی پرده ای بود.جوری که  باعث شد مضطرب بشم.

“ترجیح می دم کسی نیاد تو خونه”

“یعنی چی؟یه روز، حدود ده سال پیش، تو یهویی تصمیم گرفتی که می خوای تنهایی زندگی کنی؟ تمام روز و هر روز؟”

طوری که او توصیفش می کرد خیلی مسخره به نظر می رسید.ولی من فقط تونستم بگم: “آره”

“چقدر میری بیرون؟ ”

“تا جایی که بتونم کم.من آگورافوبیا دارم.”

“ترس از فضای باز.خیلی خوب…بذار همینجوری یه حدس دیگه بزنم: تو ناگهان ده سال پیش ترس از فضای باز گرفتی! ”

صدایم در گوش های خودم خیلی ضعیف به نظر می رسید: “بله”

“نمی فهمی؟اصلا منطقی نیست، هست؟ ذهن تو دستکاری شده.دستکاری روانی سطح پایین.و در نتیجه تو ده سال تمام رو توی یه خونه ی بزرگ با یه فلوف[۱] گذروندی.”

من پرسیدم: “فلوف چیه؟ ”

“کوچیکه، کچله، و خودم داشتم به توضیحش می رسیدم.ده سال، با حداقل ارتباط انسانی ممکن، و هرگز حتی مشکوک هم نشدی که عجیبه؟ ”

من گفتم: “همسرم.من هر روز با زنم حرف می زنم.”

او برای لحظه ای شگفت زده به نظر رسید: “همسرت.البته!حلقه ی ازدواج، باید متوجهش می شدم.خیلی خب، بریم همسرت رو ببینیم.زود نشونم بده! ”

من به سمت همین کامپیوتر هدایتش کردم.

“تو با همسرت از طریق برنامه ی اینستنت مسنجر حرف می زنی؟ ”

“هر روز!”

“خب این خیلی رابطه ی داغونیه- و تازه من تو این زمینه ها خیلی وارد نیستم! چرا با هم زندگی نمی کنید؟ ”

من به او نگاه کردم.هیچ جوابی نداشتم.

او پافشاری کرد: “شما ازدواج کردید.چرا با هم زندگی نمی کنید؟”

من فقط همونجا ایستادم و به نگاه کردن بهش ادامه دادم.

او گفت: “خب؟ ”

صدای نفس نفس زدن مضطربانه ای از پشت به گوشم رسید.احساس می کردم تمام جهان اطرافم در حال تغییر شکل دادنه، و حالا می تونم برای اولین بار  طی سال ها به وضوح همه چیز رو ببینم.و به هیچ عنوان چیزی که می دیدم رو درک نمی کردم.

کتی، چرا ما با هم زندگی نمی کنیم؟

کتی میگه:

نمی دونم.یادم نمیاد.

 

تام میگه:

ما ازدواج کردیم.چرا فقط از طریق کامپیوتر با هم حرف می زنیم؟

کتی میگه:

نمی دونم.یاد نمیاد.

تام میگه:

منم همینطور.اوه کتی، منم همینطور.

دکتر دستش رو روی شونه ی من گذاشت و وقتی جهانم داشت دور سرم می چرخید جلوی افتادنم رو گرفت: “کار فلوفه.اون تا وقتی که نزدیکت بمونه می تونه افکارت رو کنترل و محدود کنه! ”

ملتمسانه گفتم: “چی؟لطفا، محض رضای خدا، بهم بگو، فلوف چیییییه؟ ”

دکتر دوباره روی صندلی نشست و گفت:

“موجودات کوچولوی عجیبین.هیچکس واقعا نمی دونه از کجا سر و کله شون پیدا شد، چون که مطالعه و تحقیق کردن روشون تقریبا غیر ممکنه.ولی هر جا انسان، یا انسان واره ها وجود داشته باشند، فلوف ها هم هستن.معمولا میلیون ها نفر از اونا!ولی هیچکس هرگز هیچی از اونا نمی دونه.چون توانایی خاصی وجود داره که تکامل ایجادش کرده و هیچکس، واقعا هیچکس نمی تونه درباره ش چیزی بدونه : تکامل مطلق و کامل مخفی شدن!”

“مخفی شدن؟ ”

“یک فلوف می تونه توی اتاقی کاملا خالی از اثاثیه و پر از صد ها نفر انسان که همه شون چشم دوختن که اون رو پیدا کنن باشه، و باز هم در این شرایط اون یک نقطه ی کور رو پیدا می کنه که کسی نتونه در اونجا ببینش.تو ممکنه با یک فلوف توی یک اتاق تنها باشی، و با تمام سرعت بچرخی و بچرخی که اون رو پیدا کنی، و فلوف فقط به سادگی سریع تر می چرخه.هر چقدر هم که سریع حرکت کنی تا اون رو ببینی،  فلوف قبل از تو سریع تر چرخیده و رفته.تنها چیزی که می تونی ببینی فقط یک حرکت کوچیک در گوشه ی چشمته.مردم بهش عادت کردن و فکر کردن طبیعیه.اونا یه کریک کریک می شنون، و می گن صدای نشست کردن خونه ست.آخه یعنی چی این؟مگه خونه می تونه بشینه؟ همچین چیزی اصلا وجود نداره.یا اونا احساس سوزن سوزن شدنی  روی گردنشون می کنن، و فکر می کنن موهای بدنشون سیخ شده.این چرندیات چیه؟مو سیخ نمیشه!این فلوفه که داره پشت سرت نفس می کشه. ”

“ولی آخه این…فلوف ها…چی می خوان؟ ”

“چیز زیادی نمی خوان.اونا یه جور انگل هستن که از همزیستی با بقیه لذت می برن.ولی بیش از هر موجود دیگه ای موذی هستن.اونا خودکاراتون یا جوراب هاتون رو گم و گور می کنن، یا کلید های ماشینتون رو جابجا می کنن- تمام این کارا رو دوست دارن.از اذیت کردن خوششون می یاد.در واقع یگانه لذت بزرگ زندگیشونه.تو یه شماره تلفنو روی یه تیکه کاغذ می نویسی، و همین که روتو بر می گردونی اونا برش می دارن و ناپدیدش می کنن.خلاصه از اینجور کارا….”

صورت او تاریک تر شد.

“ولی گاهی…خب، گاهی اونا کمی احساس مالکیت می کنن.مثل مورد خاص تو.فلوف تو ارتباط تو با تمام جهان خارج رو قطع کرده.اون، تو رو فقط برای خودش می خواد.”

من حرفش رو اصلاح کردم: ” از تمام جهان، به جز همسرم!”

او اخم کرد و به کامپیوتر نگاهی انداخت: “تو فقط از طریق اینستنت مسنجر با اون چت می کنی؟نه نامه ای؟نه تماس تلفنی؟ ”

“من هرگز نامه نمی نویسم.و از تلفن هم متنفرم. ”

“راه دیگه ای چی؟مثلا ایمیل؟ ”

“نه! من اینترنت ندارم.”

او به من خیره شد: “دوباره اونو بگو! ”

“من تو خونه اینترنت ندارم.من هرگز اینترنت نداشتم.”

او داشت از روی صندلیش بلند می شد و چشم هاش همینطور که به من خیره شده بود می سوخت : “دوباره بگو. و این بار به چیزی که داری می گی به دقت گوش بده! ”

“من تو خونه اینت….” کلمات در دهانم خشک شدند.

کتی، کتی، عشق من.من چطور دارم با اینستنت مسنجر با تو حرف می زنم در حالی که من اینترنت ندارم!”

کتی میگه:

من کجام؟ تام، لطفا، همین حالا بهم بگو.من کجام؟ من انگار هیچ جایی نیستم.انگار فقط کلماتم.من چطور می تونم فقط یه سری کلمه باشم؟ من کجام؟

 

تام میگه:

دکتر تمام روز رو داشت دنبال تو می گشت.حوالی عصر  بود که با قیافه ی عبوسی از زیرزمین بیرون اومد.

کتی میگه:

چرا اون باید تو زیرزمین دنبال من بگرده؟ من تو زیرزمین چه کاری می تونم داشته باشم؟

تام میگه:

اون تو رو دفن شده زیر قفسه ی شراب ها پیدا کرد.اون گفت تو حداقل ده سالی میشه که مردی.فلوف تو رو کشت.من متاسفم.من واقعا متاسفم!

کتی میگه:

ولی من نمردم.من همینجام.چطور می تونم مرده باشم اگه هنوز اینجام؟

تام میگه:

تو اینجا نیستی.تو حتی واقعا کتی نیستی.دکتر به محض اینکه کامپیوتر رو بررسی کرد به من توضیح داد.فلوف می دونست فقط تا اندازه ی محدودی می تونست من رو کنترل کنه.اون شاید می تونست من رو وادار کنه فراموش کنم چرا ما از هم جدا شدیم، ولی نمی تونست تمایل من برای صحبت کردن با تو رو از بین ببره.ولی فلوف ها واقعا باهوشن.کاری که اون کرد این بود که اون یک ورژن دیگه از تو ساخت.اون کامپیوتر رو با هرچیزی که از تو می دونست برنامه ریزی کرد- که با توجه به اینکه در تمام زندگی مشترکمون جاسوسی من رو می کرده مقدار قابل توجهی از اطلاعات بود- و نرم افزاری ساخت که دقیقا همونطور به حرف های مختلف جواب بده که توی واقعی جواب می دادی.تو کتی نیستی.تو هرگز کتی نبودی.تو فقط یک نرم افزار پس زمینه ای که فکر می کنه کتی هست!

 

کتی میگه:

این حقیقت نداره.من خودمم.من کتی ام.می تونم حسش کنم!

تام میگه:

خیلی خب.پس اتاقی که توش هستی رو برای من توصیف کن!

 

کتی میگه:

اتاق سه دیوار زرد و یک دیوار آبی دارد.ابعاد اتاق ۱۲ در ۸ فوت است.اتاق یک در دارد.اتاق پنجره ای ندارد.اتاق چهار چراغ دارد.اتاق هفت صندلی دارد.اتاق ۲ کلید برق دارد.

تام میگه:

می بینی؟دقیقا همون چیزیه که دفعه ی قبل گفتی.کتی واقعی هرگز اتفاقی که الان کامپیوتر توش قرار داره رو ندیده، اون زمان اینجا یک گنجه بود.بنابراین حالا که هیچی نداری که ارائه بدی، ناچارا می ری سراغ یک اتاق دیگه که توی کامپیوتر اطلاعاتش ذخیره شده.به خاطر همینه که توصیف تو فقط لیستی از اطلاعاته.این تمام چیزیه که کامپیوتر می دونه، و بنابراین تمام چیزیه که تو می دونی.

کتی میگه:

من خودمم.من می دونم خودمم.اگه خودم نبودم، اصلا چرا به خودت زحمت دادی تا باهام صحبت کنی؟

تام میگه:

بذار داستانمو تموم کنم.

کتی میگه:

اصلا چرا به خودت زحمت میدی که تمومش کنی؟تو حتی فکر نمی کنی من واقعی باشم.تو فکر می کنی من یه کامپیوترم.

تام میگه:

فقط بذار داستانمو تموم کنم.

کتی میگه:

اگه مجبوری باشه!

تام میگه:

به محض اینکه دکتر جسد تو رو پیدا کرد، تغییر کرد.قبل از این، اون خیلی سر کیف و شوخ بود.حالا مثل تندر شده بود.و مثل تندر هم صحبت می کرد.

او غرید: “فلوف! فلوف! بیا اینجا و جلوی دید من وایسا!”

هیچ چیز تو خونه جم نخورد.

“گوش کن فلوف.تو می تونی از اون مخفی بشی.ولی هیچی نمی تونی از من مخفی بشه.به صدای من گوش کن.من الان عصبانیم.ولی، اوه…می تونم از این هم عصبانی تر بشم.پس بیا اینجا و جلوی دید من وایسا! ”

و ناگهان او آنجا بود.انگار که به سادگی خودش رو از گوشه ای رونمایی کرده باشه.فلوف، با نمای کاملش!مرد کچل کوچکی که عشق من رو کشته بود.

دکتر از بالا به او نگاه کرد.

“خیلی خب…قضایا از این قراره.تو یک زندگی رو گرفتی، پس منم مال تو رو می گیرم.”

فلوف برای لحظه ای چیزی نگفت.بعد، به نرمی گفت: “کشتن ما خیلی خیلی سخته.”

“من نگفتم که می کشمت.گفتم زندگیت رو ازت می گیرم.و زندگی تو….” و برگشت و به من اشاره کرد. “…اونه!”

فلوف مستاصل و هراسان به من نگاه کرد.تقریبا می تونستم براش احساس تاسف کنم. “نمی تونی.نه!لطفا.اون مال منه!”

دکتر گفت: “دیگه نیست.اون داره میره.میاد به تاردیس من، جایی که تو نمی تونی واردش بشی، و من به جای دیگه ای منتقلش می کنم.و تو می تونی هر کاری بخوای بکنی.می تونی اطراف این خونه بچرخی و وسایلو جابجا کنی و صد سال تمام غصه بخوری.تا جایی که من می دونم خیلیم عالیه.هر شهری به یک خونه ی جن زده نیاز داره.و من فکر نمی کنم هیچ کس دیگه ای بیاد تو این آشغال دونی زندگی کنه.تو تنها خواهی بود.این مجازات توئه.ولی به من گوش کن: من مواظبت هستم.من همیشه مواظبت هستم.و اگر به هر موجود زنده ی دیگه ای آسیب بزنی، من بر می گردم! ”

او  به من نگاه کرد: “صحیح.بیا بریم.لازم نیست وسایلتو جمع کنی.من بهت مسواک قرض می دم.”

و تقریبا نیمی از مسیر منتهی به در رو طی کرده بود.

من گفتم” نمی تونم”

او برگشت.صورتش پر از شگفتی بود.

من به کامپیوتر نگاه کردم: “من نمی تونم کتی رو ترک کنم.”

او  به من خیره شده بود و نگاهم می کرد.فلوف هم با خوف و رجا به من نگاه کرد.

دکتر شمرده شمرده گفت: “این-کتی-نیست!” به نظر می رسید او در آستانه ی منفجر شدن باشد: “من توضیح دادم.این کامپیوتریه که فکر می کنه کتیه”

“در ده سال گذشته، این نرم افزار همسر من بوده.من اینجا تنهاش نمی گذارم.”

“خب، کامپیوتر رو از برق می کشیم.”

“ما کامپیوتر رو از برق نمی کشیم.”

“خب باشه.ولش می کنیم روشن بمونه”

“زنم تنها می مونه. ”

“اون یه زن نیست.اون یه نرم افزار پس زمینه ایه!”

“اون نرم افزار پس زمینه ای نیست.همسر منه!”

او به مدتی طولانی و با شگفتی به من زل زد.و بعد بزرگ ترین و طولانی ترین آه تاریخ را کشید: “انسان ها…جدی می گم.شما انسان ها! جاش یه حیوون خونگی می گرفتم خیلی بهتر بود. ”

کتی میگه:

اوه، عشق من.تو موندی! تو واقعا موندی! تو برای من موندی.

تام میگه:

نه!البته که نه، عشقم.حق با دکتر بود و در پایان اون تونست منو متقاعد کنه.من نمی تونستم فقط برای یه برنامه ی کامپیوتری بمونم.ممکن بود برای کتی واقعی بمونم، ولی تو، عزیزم، کتی واقعی نبودی! ”

کتی میگه:

اگه من کتی واقعی نیستم، تو چرا اینجایی؟چرا داری با من حرف می زنی؟

تام میگه:

اوه، هنوز حدس نزدی؟این کاریه که دکتر برای تو کرد.برای من.برای جفتمون!

کتی میگه:

چی داری می گی؟سوال من هنوز پابرجاست.اگه من کتی واقعی نیستم، پس چرا تو هنوز اینجایی؟

تام میگه:

چون من هم تام واقعی نیستم.

کتی میگه:

من نمی فهمم.داری باز منو می ترسونی.پس کی هستی؟

تام میگه:

ازم بپرس کجام؟

کتی میگه:

کجایی؟

تام میگه:

اتاق سه دیوار زرد و یک دیوار آبی دارد.ابعاد اتاق ۱۲ در ۸ فوت است.اتاق یک در دارد.اتاق پنجره ای ندارد.اتاق چهار چراغ دارد.اتاق هفت صندلی دارد.اتاق ۲ کلید برق دارد.

پایان

[۱] Floof

 

Similar posts
  1. کیارش کریمی's Gravatar کیارش کریمی
    مرداد ۹, ۱۳۹۴    

    داستان قشنگی بود با تویستای فوق العاده .
    از ترجمه عالیتون هم ممنونم حتی از نسخه اصلی هم اینقد لذت نبردم.

    پ.ن: علاقه مند شدم دکتر هو رو شروع کنم :دی

  2. Bardiya's Gravatar Bardiya
    شهریور ۲, ۱۳۹۴    

    واقعا قشنگ بود لذت بردم

  3. Alireza.seleragon's Gravatar Alireza.seleragon
    شهریور ۵, ۱۳۹۴    

    just fantastic 🙂 🙂

  4. elnaz's Gravatar elnaz
    آبان ۶, ۱۳۹۴    

    فوق العاده بود و در عین حال ترسناک.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

آرشیو

اشتراک در خبرنامه

همیشه از طریق ایمیل از آخرین اخبار دکترهویی و مطالب هووین مطلع شوید.

به 3 مشترک دیگر بپیوندید

رفتن به نوارابزار